Değerli dost; Banu Avar, Silivri’ye ziyaretimize geldi. Kitaplarını aldım. Uzaktan selamlaştım. İzin verilmediği için görüşemedim. Ama birbirimizi anladık. Kitaplarını okurken Özbek Şair Abdullah Orspou’un bir şiirini gördüm.:

“Bir bakarım bütün dünya etrafımda

Bir bakarım duvarlar çekilmiş her yanıma

Bir bakarım her amacıma ulaşmışım

Bir bakarım gözlerim açık gideceğim bu dünyaya

Bir bakarım şan, şöhretle sarılmışım

Bir bakarım bir bebek gibiyim

Yeni doğmuşum…”

İşte dedim bir hayat hikayesi! Ama amaç eksik.

Bir amaç, bir amacı olmalı yaşamın. İnsan BİZ’im gibi yaşıyorsa, amaç çok önemli. Aklıma gecenin köründe Rıfat Ilgaz’ın “Aydın mısın” şiiri geldi:

Böyle yürek böyle atardamar

Atmaz olsun

Ses ol ışık ol yumruk ol

Karayeller başına indirmeden çatını

Sel suları bastığın toprağı dönüm dönüm

Alıp götürmeden büyük denizlere

Çabuk ol 

Tam çağı işe başlamanın doğan günle

Bul içine tükürdüğün kitapları yeniden

Her satırında buram buram alınteri

Her sayfası günlük güneşlik

Utanma suçun tümü senin değil

Yırt otuzunda aldığın diplomayı

Alfabelik çocuk ol

Yollar kesilmiş alanlar sarılmış

Tel örgüler çevirmiş yöreni

Fırıl fırıl alıcı kuşlar tepende

Benden geçti mi demek istiyorsun

Aç iki kolunu iki yanına

Korkuluk ol.”

Amaç önemli. Bir amaç uğruna yaşamak önemli.

Amacımız, uygarlığımızı her bir yurttaşımızın refah ve yetkinliği, halkımızın umudu ve mutluluğu için büyütmek. Aşkımıza sadakat. Devrimci ve halkçı geleneğimizi de siyasetimizin amacı yaptık. Özgürlük ve bağımsızlığımızı karakterimiz yapalı neredeyse 100 yıl oluyor. Kadını ve erkeğiyle bir ve eşit olalı da öyle. Tarihin imbiklerinden damılıp, bugüne geldik.

Amacımız insan onurunun yüceliği.

Bir amaç için değil miydi Nazım’ın yanışı:

“Sen yanmazsan

Ben yanmazsam

Nasıl çıkar karanlıklar aydınlığa.”

Amaç önemli. Onun için Azeri şair Bahtiyar Vahapzade diyor ya:

“Yaşamak yanmaktır, yanışın gerek

Hayatın manası yalnız ondadır.

Mum eğer yanmıyorsa

Yaşamıyor demektir.

Onun yaşaması yanmasındadır.”

Diyorum ki, her birimiz geceye karşı bir mum olalım. Yaralım karanlığı tüketerek. Güneşi getirene dek.

Yaşadıklarımızdan öğrendiklerimizi Ataol Behramoğlu anlatmıştı. Onları hatırlayarak:

“…Ve kederi de yaşamalısın, namusluca, bütün benliğinle
Çünkü acılar da, sevinçler gibi olgunlaştırır insanı
Kanın karışmalı hayatın büyük dolaşımına
Dolaşmalı damarlarında hayatın sonsuz taze kanı
Yaşadıklarımdan öğrendiğim bir şey var:
Yaşadın mı büyük yaşayacaksın, ırmaklara, göğe, bütün evrene karışırcasına
Çünkü ömür dediğimiz şey, hayata sunulmuş bir armağandır
Ve hayat, sunulmuş bir armağandır insana.”

Amaç olmadan yaşam olmaz. Ömür, amaçsız insana yakışmaz. Yaşamak amaçlıysa, ölmek ne ki? Zor olan yaşamak değil mi?

Sen neredesin, ne yapıyorsun Tuncay Özkan diyorsanız; ne zindandayım ne de mahkumuyum zalimlerin.

Aşkımın, amacımızın yoluna sermek için Kaf Dağı’nın ardına gittim. Türkiye için, çocuklarımızın geleceği için umut ve mutluluk topluyorum. Zümrüdü Anka’larla döneceğim aranıza, yakındır.

Bedeli yaşamım bile olsa.

Tuncay Özkan

Yeni Parti Genel Başkanı